Otra foto de la fiesta de as Virtudes en Pedrafita, 2011.-
Otro año mas los vecinos de Pedrafita celebraron la fiesta en honor a la virger de as Virtudes, dias 4 y 5 de junio, tanto el sábado como el domigo hubo misa por la mañana como siempre y muy buen tiempo-A continuación la bonita procesión por el campo de la fiesta, con San Miguel, la santa de la Concepción y la Virgen de as virtudes, todo como siempre muy bien organizado; seguidamente la orquesta tocó unas piezas para los que quisieron echar un baile, así como el vermut correspondiente antes de desplazarse cada vecino con sus envitados a disgustar en sus casas las sabrosas y ricas comidas que les estaban esperando. Ya por la tarde mas bien a última hora dió comienzo la romeria hasta altas horas de la mañana y a bailar todo el mundo.
Pola agüeira pasa un regato
que rega os praos do picato,
pra recoller herba verde
que se leva pros establos,
estas praderas tan fértiles
e normal que teñan fama,
por encontrarse regadas
polo rio da comarca,
porque todo o que o chamoso rega
deixo sano e ven cuidado,
sin facer falta botarlle
mais abono o minerales.
Dicen que o rego da agüeira
cando pasa por os praos
antes de morrer no rio
vai cantando esta canción.
Eu nacín en Pedrafita
e crieime na agüeira
e morro en Arxemil
aunque mais me gustaria
ir morrer donde nacín.
Xose P. V.
Las esculturas de esta ruta conforman una visión contemporanea del acero y de lo que ha venido suponiendo para Avilés. El arte, con su capacidad por expandirse mas allá de los límites fabriles, permite abrir una reflexión sobre la industria como elemento trasformador de la sociedad, sobre la versatilidad del acero como material reutilizable hasta lo infinito.-cuelgo fotos de este museo del acero, y por favor visitarlo que vale la pena.
Siglos I y V, es un sitio clave para conocer estudiar y comprender la evaluación del mundo de los Castros en la etapa galaico-romana.- está situado en el concello de Otero de Rei, a 23 km. de la capital lucense y en la carretera 640 que une Lugo con Asturias .- va una foto. un saludo de Xose.-
Cando o Chamoso se enfada
el non ten culpa de nada,
teñena sempre os regatos
que e dan a auga o lado
e cando eu sobra chea
tena que soltar os praos-
Dicen que un dia uha moza
quixo pasar o outro lao
remangando ve a saa
na ponte de Ferradal,
pero o rio estaba enfadao
e nona deixou pasar
tirandoa patas arriba
e levandoa alo pro prao,
e dar deuye un susto muy grande
peronon pasoo nada mais
porque o Chamoso avisa
pero non quere facer mal.
Un home un dia cantaba
na ponte do ferradal;
Ai Chamoso chamosiño
canto me acordo de ti,
! aprendichesme a nadar
e tamen a me lavar
e escuitar o ruxir da auga
antes de conocer o mar,
asi como a comer as truitas
cando as tiñas e se podian pescar.-
Un saludo de Xose.-
Picapedreiros, canteiros, es un gran honor cualquiera de estos nombres para aquellos que con la piedra de granito hacian casas-viviendas de una gran calidad y que hoy en dia ya no se suele hacer esta clase de edificios debido a que sale mas economico obrar con otros materiales, como por ejemplo el ladrillo, hormigón etc. Los mas importantes canteiros fueron siempre los de Pontevedra, donde en Poio se encuentra el museo dedicado a este gremio de constructores y escultores que con su oficio le dieron al paisaje gallego un especial encanto.
Concretamente en la provincia de Lugo y del consello de O Corgo por los años 1950 había dos hermanos, Manuel y Emilio, que se didicaron a este honroso y poco beneficioso oficio durante toda su vida, hoy en dia, todavia vive uno de ellos ya con mas de noventa años. Hicieron por el citado consello y otros de su entorno posiblemente mas de cien obras que todavia se pueden ver y que permaneceran durante muchos mas años, son casas de canteria viviendas unipersonales de uno y dos pisos, ellos eran los arquitectos, los operarios, ingenieros, constructores etc, hacian de todo, trabajando desde el amanecer hasta el anochecer, dando sonido a su maceta y sus punteiros, subiendo las piedras a pulso o en una angarilla, después de tallarlas manualmente, y por ejemplo, los dinteles de las puertas que podian pesar de mil a dos mil kilos, o bien los subian por una rampa o con un aparato tipo roldana. Existen trabajos de estas dos personas y de los trabajadores que llevaban con ellos que normalmente unos ya sabian el oficio y otros eran aprendices. Aparte de las casas, también hicieron hornos para cocer el pan, depositos de agua a una altura de siete u ocho metros con una capacidad suficienta para abastecer la vivienda; estos depósitos iban montados en cuatro columnas de piedra y que al ser estructura solamente de granito estaba sellada en las aristas y junturas con barro (adobo) y conservaban el agua en verano fresca y limpia; en la actualidad se pueden ver por la zona,hornos, lápidas de panteones, cruceiros, y los referidos depósitos y, por supuesto las casas, el que tenga una obra de estas no la cambia por ningún palacio de hormigón. Bien, pués aquí este pequeño homenaje a Manuel y Emilio y a los obreros que llevaban con ellos, fueron todos autores de estas grandes y humildes obras entre los años 50 y 90. "eran xentes de O Corgo", cuelgo un par de casas hechas por este equipo de grandes canteiros corgueses.- Un abrazo de xosevila.-
Tres carbayos no camiño que vai hacia galiñeiros
que non hai ningún dos vivos cos vira salir nacendo.
xa que lle farian falta algo mais de catro xeculos.
Destos tres nobles robledos, Pedrafita está orgullosa
porque tamen dicen que son os vixilantes do pobo,
e tamén de San Miguel que está detrás no seu templo,
valendo igual de cobijo pra aparcar o coche do crego.
Un saludo de Pepe.-
Todos los pueblos y aldeas suelen tener sus propias insignias, San Miguel de Pedrafita tiene tambien las suyas; los Sarcófagos da lagarteira, la Ermita de las Virtudes, la fuente de la Santa, la casa de Ulloa(tipo pazo) el colegio fundado en 1945 ( hoy en dia sin actividad escolar) se usa para actividades culturales y sociales, pero en el campo de la iglesia parroquial hay tres carbayos que no dejan de ser menos importantes debido a su longividad, aunque no se sabe seguro los años que tienen se calcula que sobre 400 a 500 años, allí antiguamente se hacia la fiesta del San Miguel, patrón del pueblo, hoy en dia se suele hacer en otro sitio mas amplio, pero dichos árboles siguen dando vistosidad y proteción al pueblo, y a San Miguel, dicen que están tan esbeltos porque el Santo cuida de ellos y los protege, desde cualquier punto del pueblo se puede observar su belleza y parecen como tres soldados de los antiguos romanos que vigilan constantemente a Pedrafita de los malos ispiritos o maleantes.- Este es un pequeño homenage a estos tres soldados.-Un abrazo de Pepe.- Va una foto, aunque el año pasado les podaron las ramas para que salgan otras mas esbeltas siguen estando firmes y robustos.-Un saludo.-Pepe.-
TIEMPOS DE CASTAÑAS.- Galicia y concretamente la provincia de Lugo, es tierra de Castaños, hoy en dia ya es menos abundante este árbol debido a que su fruto no es tan aprovechado para el sustento diario como hace unos cuantos años, pero siguen existiendo cantidad de castaños en fincas privadas e incluso a orillas de carreteras y caminos vecinales que no están cuidados y protegidos como tenian que estar. Hace años rara era la casa familiar que no cogia 400 o 500 kilos de castañas, y en aquellos tiempos que bien venian para el sustento diario. Además se podian preparar de varias maneras; castañas cocidas con leche, se pelaban y se ponian a cocer unos 20 minutos y luego se echaban en una taza con leche fria, que ricas; castañas asadas en una serten vieja o haciendo fuego con buena leña se asaban en las brasas, el típico magasto, hoy en dia todavia en ciertas fechas señaladas se juntan los vecinos y preparan un magosto para todo el pueblo, es como una fiesta, que bien se pasa. Cuando el grano de pan era escaso debido a la climatología se hacía pan de castañas, se comian tambien solas y crudas y se hacian buenas tartas. Este gran manjar tiene un 50 por ciento de hidratos de carbono, ello le convierte en un alimento energético muy especial, comentaba un médico de esta provincia que los niños que comian castañas tenian mas memoria que los que comian carnes, debido a que su cerebro estaba mas protegido por los hidratos de carbono.- otro dia seguiré hablando de este rico manjar.- va una foto de castaños en Pedrafita.- O Corgo. un abrazo de Pepe.-